 |
 |
 |
|
|
|
Vandaag verlaten we Fez voor een reis van vijfhonderd kilometer naar Erfoud. Al gauw merken we dat het land droger en droger wordt, en de tot nu toe alomtegenwoordige olijfbomen zie je niet meer. Rachid noemt het 'we gaan nu naar de gele natuur'. Hij vertelt ook dat het landschap nog relatief groen is aangezien het vorige maand een paar uur heeft geregend. Dat kun je ook zien aan de normaal droge rivierbeddingen waar nu een stroompje water doorheen loopt. Voor het eerst sinds anderhalf jaar zegt Rachid.
De eerste stop maken we in de stad Ifrim waar we geld kunnen pinnen. Na geld gehaald te hebben wandelen we het parkje in.
Wil ziet op het pad een gaffeltang/gaffeltaand/oorworm/knieptange die doet alsof hij een schorpioen is.
We rijden weer verder. Na een uurtje rijden maken we een fotostop bij een plek waar je berber-apen kan voeren. Tegen betaling uiteraard.
De verkopers hier verplaatsen zich niet alleen per auto maar blijkbaar ook met het paard.
Je kan zien dat we al wat hoger in de bergen zitten: De loofbomen hebben plaats gemaakt voor naaldbomen. 's Winters ligt hier ook regelmatig sneeuw.
Onderweg zien we diverse kampementen van Berber nomaden.
Laat je echter niet op het verkeerde been zetten door de wat primitief aandoende tenten waarmee ze met hun kuddes van plek naar plek trekken.
Deze nomaden hebben gewoon een auto en een modern huis in het dorp, en de tenten zijn van alle gemakken voorzien. Kijk maar naar de zonnepanelen bij de tent.
We maken een fotostop bij een prachtig bloemenveld. Het gevolg van de regenbui vorige maand.
Het landschap wordt droger en droger.
Op de toppen van de bergen van de midden-Atlas ligt hier en daar nog sneeuw.
We maken een koffiestop in een dorpje.
In dit dorp zijn een heleboel stalletjes staan waar vlees geroosterd wordt (BBQ). Gegarandeerd vers van de geit.
Het landschap is zondermeer indrukwekkend.
In de stad Midelt zien we wat bijzonders hier in dit anders zo gortdroge gebied: Regen!
Op een rotonde is een fontein met het symbool van de stad Midelt: De appel.
Je ziet wel veel bomen en struiken, maar het is van het enorm taaie soort dat heel goed tegen de droogte kan.
Aangezien we hier echt in de middle of nowhere rijden en er geen restaurants zijn hebben we vooraf opgegeven wat we in ons lunchpakket willen.
Wij krijgen van Rachid een broodje tonijn, een flesje jus d'orange, een banaan en een appel. Lekker.
We rijden langs een droge rivier. Normaal stroomt het water van dit soort rivieren meerdere meters onder het oppervlakte. Pas als het regent dan zie je hier in deze bedding stromend water.
Het grote probleem met dit soort grote vlaktes tussen de bergtoppen is dat àls het regent al dat water zich via een smalle pas zich een weg naar buiten baant, alles met zich meesleurend.
Een aantal jaren geleden is door deze rivier op de vlakte stroomafwaards een overstroming geweest die zesduizend mensen het leven heeft gekost.
Om herhaling te voorkomen, en om de drinkwatervoorziening veilig te stellen is een de nodige kilometers stroomafwaards onder koning Hassan II een stuwmeer aangelegd.
We maken een stop bij een benzinestation midden in een droge vlakte omringd door bergen. Hier groeien alleen de taaiste planten.
Héél in de verte op de vlakte is er bij de bergwand een rood puntje te zien. Wat zou dát nu zijn? Even inzoomen maar. Aha! Het is een rode vrachtwagen.
Het voordeel van zo'n droog klimaat is dat de auto's vrijwel niet roesten.
Een pickup met geiten stopt hier om een van de geiten uit het onderste compartiment te verplaatsen naar het bovenste compartiment. Toch iets te vol gepropt?
Langs de rivier zie je regelmatig bijenkasten.
Het aantal ooievaarsnesten is in dit droge gebied duidelijk minder, maar ook hier zijn ze wel.
We maken een korte fotostop bij een bocht in de rivier.
Vanaf de bergpas heb je een prachtig zicht op het dal.
En daar is het stuwmeer.
Als je je voorstelt hoe een muur van water zich na een regenbui door dit smalle dal heenperst richting de vlakte begrijp je waarom ze dit stuwmeer hebben aangelegd.
De emergency overflow van het stuwmeer. Als het water in korte tijd te hoog komt dan kan het in ieder geval op een gecontroleerde manier weg zonder dat de stuwdam zelf gevaar loopt.
We maken een stop bij de uitspanning 'La lune de desert'. In het winkeltje koopt Marcel een zak chips die al tijdens de reis wordt leeggegeten. Zo, het zout is weer aangevuld.
En we gaan weer op weg. Chauffeur, zijn we er al?
En dan komen we aan bij het hoogtepunt van vandaag: Een vallei met tienduizenden en tienduizenden dadelpalmen.
We maken een fotostop.
Ach wat leuk. Een grondeekhoorn.
Na deze toch wel lange reisdag komen we aan in Erfoud. Het 'Belere' hotel in Erfoud is een complex met allemaal aparte huisjes gesitueerd rond het zwembad.
Uiteraard gaan we voor het diner nog even een duik in het zwembad nemen.
|
|
|